خانه💥 / دسته اصلی / در مدرسه کودکان اوتیسم چه می گذرد + جزئیات کامل و عکس

در مدرسه کودکان اوتیسم چه می گذرد + جزئیات کامل و عکس

در این مطلب از سایت علم سرا می خواهیم در مورد در مدرسه کودکان اوتیسم چه می گذرد + جزئیات کامل و عکس صحبت کنیم.امیدواریم این مطلب مورد توجه شما عزیزان قرار گیرد و با دادن نظرات ما در بهبود کیفیت سایت یاری نمایید.

مهر امسال خبر خوبی برای آنها داشت؛ برای دختران اوتیسم و خانواده هایشان که در تهران زندگی می کنند. به گزارش سلامت نیوز به نقل از شهروند ،بعد از گذشت سال ها گله و شکایت خانواده هایی که فرزند دختر مبتلا به اوتیسم درباره وجود نداشتن مدرسه ای مختص آنها داشتند، مهر امسال بالاخره نخستین مدرسه ویژه این دانش آموزان از راه رسید و حالا سه ماه است که ژینا و آنجلا و نیوشا و سوگل و فاطمه با ٣۵نفر دیگر از همکلاسی هایشان، هر روز به مدرسه فرشتگان آسمانی در خیابان گیشا می روند و زندگی از سه ماه پیش برای آنها و پدر و مادرهایشان عوض شده؛ این را می شود از نگاه های ۴٠ دانش آموز طبقه سوم این مدرسه که در کلاس ها درس می خوانند و وقت های استراحت در اتاق بازی، بازی می کنند، فهمید. زنگ تفریح اول که می خورد، دانش آموزهای تازه مدرسه می آیند وسط سالن های دراز مدرسه و دست های مادرشان را می گیرند؛ خیلی ها با گریه و خیلی ها با جیغ های مدام که نشانه اوتیسم است اما همه اینها شوقی را که در میان صورت های مادرانشان دویده، پنهان نمی کند. آنها حالا سه ماه می شود که هر روز به مدرسه ای می آیند که در کنار ١٠ مدرسه پسرانه، نخستین مدرسه دانش آموزان دختر اوتیست است؛ مدرسه ای که می توانند دبستانشان را تا ١٨سالگی تمام کنند و در میان آنها دانش آموزانی از ٨ تا ١٧ سال وجود دارد. براساس اطلاعات سازمان بهزیستی در ایران حدود ٧٠٠ هزار نفر مبتلا به طیف خفیف تا شدید اوتیسم وجود دارد که از این تعداد، دو هزار نفرشان دانش آموزند، ۵٠٠نفر از آنها در تهران زندگی می کنند و ۱۰۰نفر از این دانش آموزان در مدارس عادی تحصیل می کنند. در مدرسه فرشته ها چه می گذرد؟ مدرسه فرشتگان آسمانی یک مدرسه دولتی و تحصیل و سرویس رفت وآمد در آن رایگان است. این مدرسه ۴٠ دانش آموز در ١٠ کلاس دارد و ١٠ آموزگار، یک گفتار درمان، یک شنوایی سنج، یک مشاور، یک مدیر و یک معاون و در هر کلاس بین دو تا پنج دانش آموز درس می خوانند. سمیه صفرعلی زاده، مدیر این مدرسه که از سال ٨٣ وارد مدرسه اختلال رفتار یا اوتیسم پسرانه شده، حالا حرف های زیادی برای گفتن از دانش آموزان اوتیسم دارد؛ دانش آموزانی که هرکدام یک جزیره تنهایند و بیرون آوردن آنها از این جزیره کار سختی است. او می گوید: در سال ٨٣ رویکردی درنظر گرفته شد برای جداکردن بچه های اوتیسم، چون تا آن سال این بچه ها با دیگر دانش آموزان درس می خواندند. آن سال مدرسه اوتیسم پسرانه ای افتتاح شد و بعد تعداد این مدارس بیشتر شد. درحال حاضر تا قبل از این، برای دختران اوتیسم مدرسه ای وجود نداشت ولی با توجه به تعداد زیاد کسانی که برای ایجاد مدرسه اعلام نیاز کردند، این اتفاق افتاد. آن طور که صفر علی زاده می گوید: بیشتر معلمان این مدرسه مدارج عالی را طی کرده اند، بیشترشان روانشناسی و علوم تربیتی خوانده اند و تحصیلاتشان کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتراست. درس دادن به دانش آموزان اوتیست، روش خاص خودش را دارد. معمولا آموزش این دانش آموزان به صورت انفرادی و کار به صورت گروهی است و دانش آموزان در مدرسه هم میزهای انفرادی دارند و هم میزهای کار گروهی: بچه های مدرسه اوتیسم دو گروهند؛ یک سری کتاب های عادی می خوانند و یک سری کتا ب های دانش آموزان کم توان ذهنی. اگر کتاب جدایی برای دانش آموزان اوتیسم باشد که خیلی بهتر است ولی تألیف کتاب یک کار وزارتخانه ای و سخت است و این دانش آموزان براساس آزمون های هوش که داده اند، از کتاب های استثنایی استفاده می کنند. در مدرسه ما، در زمینه های هنری هم با بچه ها کار می شود. در بیرون مدرسه هم بچه ها از کلاس های موسیقی استفاده می کنند، البته هزینه با خود اولیاست، چون بچه های اوتیسم هوش موسیقایی خوبی دارند و خیلی هایشان نقاش های خوبی اند. به هرحال بازخوردهایی که خانواده ها به ما می دهند، خیلی راضی اند و می گویند بچه هایمان خودشان ذوق دارند به مدرسه بیایند. براساس تحقیقات، تعداد پسران مبتلا به اوتیسم سه برابر دختران است، اما وقتی اوتیسم در دختران اتفاق می افتد، شدتش بیشتر است. مدیر نخستین مدرسه دخترانه اوتیسم ایران می گوید که تعداد زیادی از این بچه ها آموزش پذیر نیستند و به همین دلیل تا به حال مدرسه دخترانه اوتیسم تشکیل نشده بود. امسال به همت آموزش و پرورش استثنایی این مدرسه تأسیس شد. او می گوید بچه های اوتیسم بچه های ناشناخته ای اند به این دلیل که هرکدامشان یک دنیا هستند: هر بچه روش خاص خودش را می خواهد برای آنکه بتوانیم با او ارتباط برقرار کنیم. بچه های عادی خیلی از موارد را از محیط آموزش می بینند ولی بچه های اوتیسم چون ارتباطشان با محیط خیلی ضعیف است ما مجبوریم خیلی از مواردی را که بچه های عادی در سن های پایین یاد می گیرند، حالا به آنها آموزش دهیم؛ این موارد شامل مهارت های خودیاری و اجتماعی می شود. ما این جا در کنار موارد آموزشی، مهارت های اجتماعی را هم آموزش می دهیم. پیشرفت آنها هم به خود بچه ها برمی گردد که چقدر با معلم و محیط اطرافشان ارتباط بگیرند تا روند آموزش پیش برود. تجربه معلمی برای بچه های اوتیسم هم جای خودش را دارد؛ صفر علی زاده که سال هاست با این بچه ها کار می کند، خاطراتی از آنها دارد که موقع تعریف کردنشان، لبخند را می نشاند گوشه لب هایش: روزهایی است که معلم با دانش آموزی ساعت ها کار می کند، اما او هیچی یاد نمی گیرد، واقعا آدم می ماند که باید از چه روشی استفاده کند. به هرحال معلم ظهر خسته برمی گردد و فکر می کند شاید من بلد نیستم ولی بعدها وقتی او مباحث آموزشی را یاد می گیرد، خیلی شیرین است. وقتی بچه ای به هیچ چیز واکنش نشان نمی دهد، حتی به افراد خانواده خودش و بعد حالا با دیدن ما می خندد، به سمت مان می آید و… یا وقت هایی که صورت ما را در دست هایشان می گیرد و به چشم های ما زل می زند، این اتفاقی است که در بچه های اوتیسم خیلی کم پیش می آید. سال ها قبل شاگردی داشتم که پیش دبستانی بود و اصلا حرف نمی زد و هیچ واکنشی هم نداشت. او را یک بار بردم اتاق بازی، دیدم که با بازی اش سعی می کرد توجه من را جلب کند. این برای بچه های اوتیسم خیلی خوب و شیرین است. او می گوید هیچ وقت به این بچه ها به دید کار نگاه نکرده است: به این کار به دید عشق نگاه کردم. واقعا آدم می تواند جاهای دیگر کار کند و شاید خیلی هم راحت تر باشد، ولی وقتی به دید عشق به این بچه ها نگاه و احساس می کنی می توانی برایشان کاری انجام دهی، برایت کار خیلی شیرین تر می شود. اثر این موضوع را هم در زندگی شخصی خودم دیده ام و هم اطرافیانم که دید خیلی خوبی به این موضوع دارند. پنج سال پیش یکی از دانش آموزان پسر در مدرسه ای که بودیم به هم ریخته بود، به من حمله کرد و مرا گاز گرفت. به همسرم که نشان دادم گفتم ببین دست من را چه کار کرده، او بلافاصله گفت تو که او را نزدی. بعدا فکر کردم دیدم حتی همسرم که با این بچه ها درگیر هم نیست، چقدر دید شیرینی در این باره دارد. دیگر همکاران ما هم این تجربه ها را دارند. این کار، عشق است، کار صرف نیست که بگوییم به اجبار یا به خاطر چیزهای دیگر است. اکثر ما به دلیل عشقی که به این بچه ها داریم و علاقه ای که خدا در دلمان ایجاد کرده، به کار در این مجموعه ادامه می دهیم. بهانه های زندگی بابا آب داد را زهرا امینی ، معلم کالین به او یاد می دهد و صدای آفرین و عالیه گفتن هایش در کلاس پخش است؛ کلاسی تک نفره که نور اجازه ورود به آن را ندارد، که چشم های بچه های اوتیست حساس است و نور، به واکنششان وامی دارد. زهرا امینی ١٣ سال است که با بچه های اوتیسم کار می کند و از نظرش اوتیسم یک بیماری عصبی تحولی است که بیشتر خودش را از سه سالگی نشان می دهد: اوتیسم با دو نشانه اصلی قابل شناسایی است؛ یکی کلیشه هایش و دیگری آن که آنها نشانه ارتباطی و اجتماعی را ندارند. حرکات تکراری، بازی های بی معنی، نگاه کردن مداوم به یک جا و … از نشانه های این بیماری است. با این وجود، این بچه ها حافظه یادگیری و دیداری خوبی دارند، ممکن است یک سری از توانایی هایشان پایین باشد، ولی در مواردی، توانایی هایشان از بعضی بچه های عقب مانده ذهنی بیشتر است. اوتیسم طیف دارد؛ بعضی از آنها در سن نرمال، مثلا کلاس اول را می خوانند و بعضی از آنها در طیف های شدیدتری اند که به آنها هی فانکشنال می گویند. کالین ٩ ساله و کلاس اول است، روزهای نخست که او سر کلاس می آمد، اصلا توجه نمی کرد و مدام جیغ می زد، اما الان با تلاش های معلمش می نشیند و می نویسد. پس می شود با آنها کار کرد و پیشرفت آنها را دید. خیلی خوب است که امکانات برای این بچه ها بیشتر شود. من خیلی خوشحالم با این که تعداد دختران اوتیسم کمتر از پسران است، ولی برایشان یک مدرسه جدا در نظر گرفته شد. آنها قبل از این در مدرسه ناشنوایان بودند و خب نیروهای متخصصی که باید با آنها کار می کردند، آن جا نبود. معلمان این مدرسه از این که دختران اوتیست بالاخره مدرسه دارند، خیلی خوشحالند، اما می گویند هنوز امکانات این مدرسه کافی نیست. اینجا گفتار درمان و نیروهای توانبخشی و … داریم ولی کار درمان نداریم که خوب است اضافه شود. معلمان این بچه ها باید بیشتر آموزش ببینند،. باید کلاس های بیشتری برای ما بگذارند که تخصصی درباره بچه های اوتیسم یاد بگیریم. از طرف دیگر درست است که ما الان گفتار درمان داریم، ولی این که یک بار در هفته بیاید، بچه ها را ببیند و برود کافی نیست. امینی می گوید کسی که با این بچه ها کار می کند، باید خیلی عشق و علاقه داشته باشد: خیلی وقت ها هست که با ما بچه ها کار می کنیم، ولی بازخوردی و پیشرفتی نمی بینیم؛ این موضوع برای ما یک چالش است. این طور مواقع ما دوست داریم راهی پیدا کنیم که بتوانیم مشکل را حل کنیم. این کار یک تخصص ویژه می خواهد تا بتوانیم با بچه هایی که به خصوص کلیشه هایشان زیاد است، کار کنیم. وقتی در خانه ایم مدام داریم به این فکر می کنیم که راهی پیدا کنیم برای بهتر آموزش دادن بچه ها. مادران تنها ثریا پناهنده ، مشاور مدرسه فرشتگان آسمانی است. او ١١ سال است که مشاور است و دو سال با بچه های اوتیسم کار می کند. او می گوید در مدرسه بیشتر با مادران این دانش آموزان کار می کند و از مشکلات آنها می گوید؛ از این که خانواده های این بچه ها بیشتر نگران این هستند که جامعه چطور با بچه های آنها رفتار کند. همین امروز در جلسه ای که با چند مادر داشتیم، یکی از آنها می گفت من فروشگاه نمی روم، چون اضطراب می گیرم که بچه من چه رفتاری داشته باشد، به همین دلیل خودم را از رفتن به جاهای شلوغ منع کرده ام. بیشتر کار من با مادرهاست. این که پذیرش این موضوع را داشته باشند و بتوانند آن را درک کنند، وارد اجتماع بشوند و خودشان را محدود نکنند. موضوع مهم این است که در جمع های مختلف این بچه ها را بپذیرند، خیلی از آنها می گویند دیگر از اتوبوس و مترو استفاده نمی کنند. او از تنهایی بزرگ مادران با فرزندان اوتیست می گوید: موضوعی که خیلی ناراحت کننده است این که مادران این بچه ها تنها هستند. چون مادرند باید در همه مسائل یکه و تنها پیش بروند، درحالی که همه اعضای خانواده باید با این موضوع همراه باشند، چون در غیر این صورت مادرها تنها می شوند و خانواده به هم می ریزد. معمولا مردهای خانه چندان کمکی به این بچه ها نمی کنند و این خیلی آسیب زاست. مینا ، مادر ستاره است؛ دانش آموز ١١ ساله مدرسه فرشتگان آسمانی؛ او درحالی که صدای جیغ های دخترش را از دور و از داخل خودروی پارک شده در حیاط مدرسه می شنود، از مشکلاتش می گوید. دختر من از سه سالگی ارتباطش را با بقیه قطع کرد و میلی برای ارتباط برقرارکردن با بچه ها نداشت. از آن زمان کار درمانی و گفتار درمانی را شروع کردیم. این بچه ها در شلوغی به هم می ریزند، بنابراین وقتی در محیط های عمومی هستیم، رفتارهای مختلفی می کنند. در سال های گذشته آگاهی مردم بیشتر و رفتن بین آنها راحت تر شده است. نگاه مردم بعضی وقت ها زننده است و آدم ناراحت می شود. ما دوست داریم مردم بچه های ما را بپذیرند و با آنها طور خاصی رفتار نکنند. بعضی بچه ها به مدرسه خوب جواب می دهند، ولی بچه من نه، نیاز به تکرار زیادی دارد. او حرف هایی هم درباره شرایط این مدرسه دارد: بچه های اوتیسم در این مدرسه، در طبقه سوم هستند و برای رفت وآمد مشکل دارند. این مدرسه قدیمی ساز و حدود ۵۴ سال پیش ساخته شده، از لحاظ ایمنی هم مشکل دارد، من شنیده ام آتش نشانی به این جا مجوز ایمنی نداده است.

Rate this post

درباره ی elmsara

همچنین ببینید

خواص و مضرات و طبع گوشت گوساله در بارداری و برای نوزاد و در طب سنتی چیست

گوشت گوساله خواص و مضرات و طبع گوشت گوساله در بارداری و برای نوزاد و …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *