خانه💥 / دسته اصلی / پرونده‌های قتل‌های سریالی در ایران

پرونده‌های قتل‌های سریالی در ایران

سلامت نیوز:کشتن انسان ها داستان مخوفی است به خصوص اگر به یک عادت تبدیل شده باشد و از سر تفریح یا انتقام جویی رخ دهد. آدم کشی زنجیره ای یا قتل های سریالی به گونه ای از قتل گفته می شود که قاتل سه نفر یا بیشتر را در بازه زمانی حدود یک ماهه به قتل می رساند. به گزارش سلامت نیوز به نقل از قانون ،قاتل ممکن است جنایت های خود را در زمان، مکان و موقعیت های مشابهی انجام دهد.با اینکه همه کارشناسان این گونه قتل را ناشی از مشکلات روحی و روانی قاتل به حساب می آورند اما جرم شناسان در زدن برچسب قتل سریالی به یک جنایت دچار تردید هستند.به عنوان مثال بسیاری از جرم شناسان و کارشناسان انجام سه قتل با ویژگی های مشابه را لازمه ورود پرونده به دسته قتل های زنجیره ای می دانند اما کارشناسان و کارآگاهان اف بی آی سخت گیری بیشتری از خود نشان داده و تعداد قتل ها را به پنج مورد رسانده اند. قاتل زنجیره ای افراد مورد نظر خود را تعقیب می کند و قربانی را با نقشه قبلی و در فرصتی مناسب به قتل می رساند. الگو و نحوه ارتکاب قتل ها مشابه یکدیگر و قربانیان دارای نقاط مشترک مانند شغل، نژاد، ویژگی های ظاهری، جنسیت یا گروه سنی خاص هستند. افراد در دوران کودکی و در سنین رشد تعاملات و رفتارهای اجتماعی را در خانواده می آموزند. در این زمان اگر کودک در محیط خانواده و از سوی افراد خانواده مورد بی مهری و بی اعتنایی قرار گیرد یا طرد شود، این روند اجتماعی شدن دچار اختلال می شود. در مطالعه ای که در سال ۱۹۹۰ توسط دو محقق به نام های ویلسون و سیمن صورت گرفت، مشخص شد تمامی قاتلان سریالی مورد مطالعه در دوران کودکی خود با نوعی از مشکلات محیطی نظیر خانواده های فروپاشیده و فاقد انسجام روبه رو بوده اند. بر طبق این تحقیقات همه این افراد در خانواده هایی بزرگ شده بودند که طلاق، جدایی یا فقدان یکی از والدین در آن ها اتفاق افتاده بود. در این خانواده ها کودک از کانون توجه خارج می شود. در نتیجه کودک اعتماد به نفس خود را از دست می دهد و خود را ناتوان از تغییر شرایط می بیند، پس دنیایی خیالی برای خود می سازد و به آن پناه می برد. این دنیای خیالی همان آرمان شهری است که کودک در واقعیت به آن احتیاج داشته و کم کم جای دنیای واقعی را می گیرد. او در این دنیا هر چه می خواهد می کند، هدف فقط برآوردن و ارضای امیال اوست و دیگران در این دنیا ارزش و جایگاهی ندارند. بر طبق نظر گاریسون (۱۹۹۶)احساسات و خوی اجتماعی در این دنیای وهمی و خیالی فرد-محور رشد می یابد و سیر طبیعی نهادینه شدن و شکل گیری مفاهیمی مانند خوب و بد و نوع دوستی دچار نقصان می شود و این آغاز شکل گیری شخصیت جامعه ستیز و ضداجتماعی فرد است. در نهایت مرزهای دنیای واقعی و خیالی کم کم از بین رفته و احساساتی مانند سلطه گری، زورگویی، برتری جویی جنسی و خشونت تقویت می شود که در آینده زمینه های ارتکاب جرم و جنایت توسط فرد را مهیا می سازد.به خصوص که این افراد از هوش سرشاری بهره مند هستند. در این بین یکی از چالش های حقوقی در مورد این قاتلان، بحث شناسایی، دستگیری و در نهایت مجازات آن هاست. یکی از واقعیت های تلخ این است که این افراد بسیار باهوش بوده و در زمان قتل ردی از خود باقی نمی گذارند. قتل های آن هاهمیشه یک امضای مشخص با خود دارد. بعد از دستگیری و اثبات جرم هم حداکثر مجازات آن ها اعدام خواهد بود که حال چه یک قتل، چه چندین قتل، تنها مجازات این افراد اعدام خواهد بود. در ایران مجازات قتل، نفس قصاص است . قتل واژه ای عربی و به معنای کشتن و کشتار است.قتل، گرفتن جان دیگری بدون مجوز شرعی و قانونی است. هرکسی جان دیگری را بدون مجوز بگیرد، قاتل و مستوجب مجازات است. قتل دارای انواع مختلفی است که قتل عمدی می تواند به قصاص قاتل منجر شود اما تشخیص دقیق اینکه قتل عمدی است یا غیرعمدی، شرایطی دارد که در سیر تحول قوانین مختلف قابل بررسی است.در گذشته و در قانون مجازات عمومی مصوب ۱۳۰۴ که در دوره پهلوی اجرایی می شد، اگرچه در موارد متعددی مجازات اعدام در نظر گرفته شده است اما بر اساس ماده ۱۷۰ مقرر شده بود که مجازات مرتکب قتل عمدی اعدام است . این قانون تا اندکی پس از پیروزی انقلاب اسلامی همچنان در کشور جاری بود اما با اجرایی شدن قوانین اسلامی به جای قوانین دیگر، یکی از مهم ترین قوانینی که به سرعت تغییر کرد و از شمول قانون مجازات عمومی خارج شد، موضوع قصاص و دیات و در ذیل آن بحث قتل بود. تصویب قانون راجع به مجازات اسلامی و قانون حدود و قصاص در سال ۶۱ موجب شد تا با نسخ مجازات اعدام برای قتل عمدی، قصاص نفس و دیه جایگزین اعدام برای قتل شود. در واقع قصاص به عنوان یک حق خصوصی و قابل گذشت، جایگزین اعدام به عنوان یک مجازات عمومی و غیرقابل گذشت شد. بر اساس ماده یک قانون حدود و قصاص مصوب ۱۳۶۱، قتل عمد برابر مواد این فصل موجب قصاص است و اولیای دم می توانند با اذن ولی مسلمین یا نماینده او قاتل را با رعایت شرایطی که خواهد آمد به قتل برسانند . مشابه این مقرره بعدها در ماده ۲۰۵ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۰ تکرار شد. هم در قانون سال ۶۱ و هم در قانون سال ۷۰، قتل عمدی از ضرب و جرح عمدی جدا شده بود و موضوع قصاص نفس جداگانه از قصاص عضو مورد بحث قرار گرفته بود از آنجا که قتل یا هر نوع ضربه دیگری که موجب صدمه، جراحت یا آسیب عضو یا منافع فرد دیگری شود، جنایت محسوب می شود و از نظر احکام اسلامی جنایت حسب مورد موجب قصاص یا دیه است، بنابراین قانون گذار با تجمیع همه مقررات در این خصوص تحت عنوان جنایت عمدی در ماده ۲۹۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، در چهار بند، اقسام جنایت عمدی را معرفی کرد. همچنین قانون گذار در ماده ۱۶ قانون جدید مجازات اسلامی به طور کلی مقرر کرد که قصاص مجازات اصلی جنایات عمدی بر نفس، اعضا و منافع است . یکی دیگر از چالش های مهم حقوقی بحث جنون یا بیماری روانی قاتل در زمان قتل های سریالی است. در ماده ۱۴۹ آمده است: هرگاه مرتکب در زمان ارتکاب جرم دچار اختلال روانی بوده به نحوی که فاقد اراده یا قوه تمییز باشد، مجنون محسوب می شود . پس وجود اختلال روانی به حدی که فرد اراده یا عقل خود را از دست بدهد، ملاک مجنون بودن افراد است. البته باید توجه داشت که مجنون بودن افراد توسط روان شناسان و روان پزشکان جنایی مورد بررسی قرار می گیرد و آنان هم با معیارهایی مانند نوع اندیشه، گفتار، رفتار، عواطف و نیز نوع نگاه فرد، سلامت روانی یا جنون وی را تعیین می کنند.اما در قتل های سریالی اگر داشتن بیماری روانی چون دیگر آزاری یا اشتیاق برای کشتن یا انتقام گرفتن و… مطرح باشد، این افراد چنان با برنامه ریزی و دقیق مرتکب قتل می شوند که ارتکاب قتل در حالت جنون منتفی می شود. براساس این گزارش، درست است که قتل های سریالی در حقوق کیفری عنوان مجزایی ندارد اما در ایران در ذیـل کتـاب قصـاص و در صورت عدم اجرای آن ذیل کتاب دیات و تعزیرات بررسی می شود. در مرحلـه واکـنش کیفری، نظام های مختلف حسب مورد مجازات قتل عمد درجه نخست، قتـل عمـد مشـدد یـا تعدد جرم را اعمال می کنند. قاتل سریالی از نظر روانـی نـه مجرمـی سـالم و نـه فاقـد مسـئولیت است. در حقوق کیفری ایران هیچگاه قاتل سریالی موفـق بـه استفاده از دفاع جنون یا بیماری روانی خود نشده و به حداکثر مجازات قـانونی محکـوم شـده است. همین رویه- جز در موارد نادر- در سایر کشورها نیز جاری بوده است. بـا تصـویب مـاده۲۸۶قانون مجازات اسلامی۱۳۹۲بعید نیست کـه قـاتلان سـریالی در مـواردی در قالـب جـرم حدیِ افساد فی الارض محکوم به اعدام شوند. قاتلان سریالی و قتل خانوادگی تئوری قتل های سریالی نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ توسط رابرت رسلر جرم شناس و افسر جنایی آمریکایی مطرح شد.قتل سریالی یعنی کشتن سه نفر یا بیشتر به طور مستمر که می تواند این بازه زمانی هفتگی،ماهانه یا سالانه باشد.قتل هایی که در قاتل احساس نوعی رضایت یا لذت می کند.شاید از منظرعرف ارتکاب چنین عملی در معنای کامل کلمه از سوی فردی مجنون باشد اما در حقیقت این افراد مجنون نیستند بلکه با علم و عمد دست به این نوع کشتار می زنند؛ به نحوی که به تعبیر دکترین ما،مقام این افراد در جامعه تا هیولا های آدمخوار تنزل میابد.از منظر روان شناسی این جنایتکاران اغلب منزوی بوده و دچار ترس های مرضی هستند؛ به همین دلیل اغلب قربانیان خود را از قشر ضعیف جامعه، یعنی زنان و کودکان انتخاب می کنند.اغلب باهوشند و با توسل به مهارت های خود قربانی را اغوا کرده به نحوی که نمی توانند تشخیص دهند فرد مقابل شان یک قاتل زنجیره ای است. اغلب مجردند و خانواده آن ها دچار ازهم گسیختگی بوده، والدین شان سوء مصرف مواد داشته یا روان پریش بود ه اند. چه بسا در بسیاری از این خانواده ها تعرضات جنسی نیز به کودکان صورت می گرفته است و پیامد این اقدامات با آزار حیوانات توسط این قاتلان بالقوه کوچک نمود می یابد.مانند جفری دامر آدمخوار آمریکایی که در کودکی مورد تجاوز واقع شده بود و به کندن سر جوندگان متمایل بود. در ایران نیز در سال های ۵۹ تا ۶۴ مجید سالک محمودی مخوف ترین قاتل سریالی ایران بوده است که قربانیان خود را از میان زنان شوهردار انتخاب می کرده است؛ به این دلیل که وقتی به علت پرداخت چک دو سال به زندان می افتد پس از بازگشتن از زندان شاهد خیانت همسر خود می شود و پس از آن حدود ۲۱ فقره قتل سریالی زنان برای وی در پرونده اش ثبت شده است. مطابق افکار سردمداران مکتب تحقق،جرم مانند یک بیماری است و جامعه باید قبل از شیوع آماده مقابله باشد. به علت ترسی که از بروز این نوع جرایم در بین مردم وجود دارد و علیه تمامیت جسمانی افراد است و اغلب با خونریزی یا شیوه های غیرانسانی صورت می گیرد از آن با عنوان جرایم خشونت بار یادمی شود. قاتلان سریالی قریب به اتفاق، صداهایی را می شنوند که در عالم خارج وجود ندارد و طی صحبت با این صداها رسالتی بر دوش آن ها بار می شود تا جامعه را از لکه های ننگی پاک کنند و به اصطلاح انگل های اجتماع را از بین ببرند. به همین دلیل آن ها از عمل خود احساس گناه و پشیمانی نمی کنند بلکه آن را ضرورت می پندارند.این فرآیند و تکرار قتل ها تا جایی ادامه می یابد که پس از دستگیری ناگهان با واقعیت رو به رو می شوند که قربانی آن ها شرور نبوده و تمامی این اقدامات بی رحمانه و غیر انسانی توام با شکنجه و تجاوز را روی انسان های بی گناه انجام دادند.یعنی تغییراتی در تفکر قاتلان قبل و بعد از ارتکاب جرم صورت می گیرد. فوکس و لوین از قاتلان سریالی طبقه بندی ارائه کردند:۱-قاتلان جنسی یا سادستیک. ۲-قاتلان لذت پرست با انگیزه مالی یا شخصی. ۳-قاتلان خانوادگی که امروزه نیز خبرساز شده است؛ یعنی قربانیانی که اعضای یک خانواده اند. در قتل های خانوادگی اغلب الگوهای مشابهی درعمل مجرمانه دیده می شود.مثل خشم آنی،حمله با سلاح به افراد خانواده و خودکشی پس از ارتکاب که البته انگیزه در هر یک می تواند متفاوت باشد. مجازات قتل خانوادگی متفاوت است.قتل فرزند توسط پدر که مطابق ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی از موارد سقوط قصاص است و مستوجب دیه است که این دیه به وراث غیر از پدر(چون قتل از موانع قصاص است)،پرداخت می شود و پدر مطابق ماده ۶۱۲ به حبس تعزیری ۳تا۱۰ سال محکوم می شود.اگر فرزند توسط مادر به طور عمد کشته شود، مستوجب قصاص است.قتل عمد توسط همسر نیز مستوجب قصاص است که با رعایت تفاضل دیه انجام می شود.البته در صورت بروز قتل در فراش ماده ۶۳۰ به علت مهدور الدم بودن زن مطابق تبصره ۲ ماده۲۹۵ عمد به شبه عمد مبدل شده وتنها دیه خواهد داشت.در قتل های خانوادگی عللی چون شرایط بد اقتصادی، اختلافات خانوادگی،اعتیاد،خطربی آبرویی،ازدواج مجدد یکی از طرفین، ازعوامل تحریک کننده بروز این نوع جنایات است. قتل سریالی به علت آنکه مفهومی تنها حقوقی نیست و ابعاد روان شناختی و روان پزشکی آن برجسته تر است، در قوانین کیفری ما عنوانی جزایی و مستقل ندارد و به طور پراکنده می توان آن را در قالب قتل عمد در کتب مختلف قانون مجازات اسلامی واکاوی کرد یا با نظر بر ماده ۲۸۶ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ و بحث فقهی، آن را افساد فی الارض دانسته و حکم به اعدام داد. در هر صورت از آنجایی که قاتل سریالی بیش از دو فرد را به قتل می رساند،به علت نبودن حکمی خاص،با توسل به قاعده عام تجمیع مجازات وعدم تداخل جرایم مستلزم قصاص از لحاظ اجرای مجازات به تعداد قتل ها به قصاص نفس محکوم و قانونا تعدد ومجازات مشدد به کار گرفته می شود. در قتل های سریالی، قاتل متوسل به بیماری های روانی شده تا بتواند از خود دفاع کند و از مجازات شانه خالی کند که البته چنین توسلی هم با توجه به خوی وحشیانه موجود در این جرم امر بعیدی نیست اما با وجود آنکه با توجه به اختلالات شخصیتی وجنسی قاتلان سریالی ،آن ها بیمار روانی محسوب می شوند، این بیماری نمی تواند رافع مسئولیت کیفری باشد؛ چرا که جنونی که رافع مسئولیت کیفری است،آن است که قوه تمیز و اراده فرد را زائل کند؛ در حالی که اغلب قاتلان سریالی دارای اختیار تام بوده و تعمدا به چنین اعمال موحشی دست می زنند؛ از این رو در حقوق کیفری ایران تاکنون هیچ قاتل سریالی ای نتوانسته است از این حربه برای راه خلاصی از مجازات استفاده کند یا حتی از تخفیف مجازات برخوردار شود. اما آنچه که به عنوان خلأ قانونی احساس می شود، این فرض است که تمامی اولیای دم از قصاص جانی گذشت کنند. در اینجا حکم قصاص نفس از فرد برداشته می شود و النهایه از لحاظ واکنش عمومی،به مجازات حداکثر۱۰سال تعزیری موضوع ماده ۶۱۲ قانون مجازات محکوم می شود،اما آیا این میزان مجازات برای فردی که مکررا دست به اعمال وحشیانه و قتل های خونخوارانه زده و امنیت عمومی را به خطر انداخته است، کافی است؟ البته با لحاظ افسادفی الارض این مورد قابل حل است اما باز هم جای یک ماده قانونی به عنوان حکمی خاص خالی است و از سویی نیز باید تکلیف درجه بندی بیماری جنون و روان شناختی این افراد توسط متخصصان روشن شود تا در بحث توسل به علل رافع مسئولیت کیفری خلل و تردیدی وارد نشود. در عین حال برای پیشگیری یا مرهم گذاشتن بر چنین زخم های عمیقی در جامعه، باید به درمان روانی و افزایش تحمل در افراد پرداخت و با ترویج روح ایمان در بین مردم بر فرو بردن خشم های کهنه و جدید در آن ها اقدام کرد.مضاف بر آن،آموزش در همه جا مرتبه اول را دارد که بیشترین اثر خود را از طریق رسانه ها خواهد گذاشت. رسانه با بیان اخبار موجب افزایش آگاهی مردم شده اما اگر تنها در این حد بماند فقط بلندگوی خشونت ها خواهد بود، پس در راستای اعلام ما وقع،رسانه باید به تحلیل چندبعدی و ارائه راهکار های مناسب توسط متخصصان بپردازد تا بتواند اثر حقیقی خود را به جا بگذارد.در تحلیل و شناخت این نوع پدیده جنایی نیاز به کمک تمام ابزار های علم روان شناسی،حقوقی و رسانه ای احساس می شود. شبح چاه های قنات هوشنگ ورامینی قاتلی است که در برابر یک خبرنگار دهن به اعتراف گشود تا گزارشِ حوادث نویس کیهان، گره تک تک قتل ها را باز کند تاجایی که این خبرنگار در خاطرات خودنوشته است: پس از کشف دو سه جسد بازپرس یک روز با من تماس گرفت و خواهش کرد که در یک شماره روزنامه محل دفن تمامی قربانیان را افشا کنم تا مجبور نشود هر روز منتظر بماند تا من در هر شماره کیهان محل دفن یکی از قربانیان را افشا کنم، ولی سردبیر روزنامه برای اینکه کیهان روز به روز تیراژ بالاتری داشته باشد، من را ملزم کرد بدون توجه به خواسته بازپرس، هر روز محل دفن یک قربانی را فاش کنم و من نیز چنین کردم. به گفته این خبرنگار،هوشنگ ورامینی برایش شرح داد که طی چند سال اخیر هفت پسربچه و یک مرد آلمانی به نام ارنست لانگه را به قتل رسانده و محل دقیق دفن اجساد این قربانیان را هم برایش افشا کرده بود. هوشنگ ورامینی که آخرین پسربچه را پس از تعرض و خفه کردن در برج خرابه ورامین انداخته بود، گفت: دو پسربچه را به شمال کشانده و پس از کشتن آن ها جنازه ها را در ساحل دریای خزر زیر تپه های ماسه ای ساحل پنهان کرده و بقیه پسربچه ها را هم به حاشیه قبرستان مسگرآباد و بیابان شترخان برده و شبانه پس از خفه کردن آن ها دفن شان کرده است. اما مردی که توسط هوشنگ ورامینی به قتل رسید، یک کارشناس اقتصادی آلمانی بود که از یک ماه پیش ماموران پلیس در جست و جوی او بودند و ناپدید شدن او جنجالی در محافل سیاسی کشور پدید آورده بود. در حالی که دولت آلمان به حکومت ایران اولتیماتوم داده بود که باید طی یک هفته سرنوشت این تبعه آلمانی روشن شود. هوشنگ ورامینی در جریان اعتراف به من گفت نیمه شبی ارنست لانگه را در حال مستی در یکی از خیابان های تهران دیده و او را پس از کشاندن به گورستان مسگرآباد، همه پول هایش را ربوده و سپس وی را به داخل یکی از چاه های متروک قنات در حاشیه قبرستان انداخته است.من پس از این مصاحبه عجیب، شرح جنایات هوشنگ ورامینی را در صفحه حوادث کیهان منتشر کردم و در این گزارش نوشتم که ارنست لانگه آلمانی زنده نیست بلکه کشته شده است و هوشنگ ورامینی جسدش را در یکی از چاه های متروک قنات انداخته است. به نوشته خبرنگارکیهان پس از انتشار گزارش، بازپرس جنایی و مقام های پلیس ابتدا نوشته ام را باور نکردند تا اینکه من با انتشار اعترافات هوشنگ ورامینی نشانی محل دفن یکی از پسربچه هایی را هم که توسط هوشنگ ورامینی کشته شده بود در روزنامه منتشر کردم و بازپرس برای اطمینان از صحت اعتراف های قاتل، مامورانی را به ساحل دریای خزر فرستاد و جنازه پسربچه را در همان محل در زیر تپه ماسه ای یافتند . از آنجا که هوشنگ جنایاتش را در ورامین مرتکب می شد، به او لقب هوشنگ ورامینی دادند و باتوجه به اینکه او همیشه کلاه نمدی به سر داشت، بعضی ها نیز لقب قاتل کلاه نمدی را به او دادند. هوشنگ در بیشتر عکس هایی که توسط خبرنگاران از وی گرفته شد، لبخند به لب داشت. او حتی در نامه ای که برای خبرنگار روزنامه کیهان نوشته بود، گفته بود: خوانندگان عزیز من تاکنون هفت نفر را سر بریده ام و تا آخر عمر همین کار من است برای این که… دلم می خواهد زنده بمانم و آه دلم را از این ها بگیرم. هوشنگ ورامینی اما بعدها او به قتل ۱۴ زن و پسر جوان اعتراف کرد.او طعمه هایش را از بین جوانان انتخاب می کرد و بعد از بستن دست های آن ها و آزار و اذیت شان، قربانیان را به قتل می رساند و سرشان را از بدن جدا می کرد. او تمام مقتولان را داخل چاه می انداخت و به همین دلیل قبل از دستگیری، معروف به شبح چاه های قنات شد. نخستین جسد در آخرین ماه های سال ۴۱ کشف شد؛ جسد مردی بی سر در یکی از قنات های نعمت آباد. در بررسی جسد مشخص شد دست های مقتول قبل از جنایت از پشت بسته شده است. یک ماه بعد جسد سر بریده زن جوانی در چاه های دولت آباد پیدا شد، زن جوان نیز مانند قربانی قبلی دست هایش از پشت بسته شده بود. بعد از آن نیز دو جسد دیگر در چاه های حوالی شترخان به همان صورت پیدا شد. هوشنگ در تحقیقات گفت: از قتل ها لذت می بردم و به همین دلیل قتل هایم شکل سریالی به خود گرفت. هوشنگ به بعضی از قربانیانش می گفت که به شما آموزش آدمکشی می دهم، آن ها را به بیابان می برد و به بهانه آموزش دست های آن ها را از پشت می بست و بعد چشم های شان را و در نهایت نقشه قتل را اجرا می کرد. مخوف ترین قاتل سریالی ایران مجید سالک محمودی ازمخوف ترین قاتلان سریالی ایران بود. او در طول پنج سال، ۳۰ زن را با طناب سفید رنگ خفه کرد. مجید در جریان ناپدید شدن زن جوانی و دو فرزندش دستگیر شد. شاهدان اعلام کردند که زن جوان را آخرین بار سوار خودروی شورلت سبز رنگی دیده اند. خیلی طول نکشید تا ماموران آگاهی توانستند شورلت سبز رنگ مشکوکی را در حوالی میدان بهارستان متوقف کنند. در صندوق عقب شورلت که شماره پلاکش مربوط به ارومیه بود، لباس زنانه و مقدار قابل توجهی طناب سفید وجود داشت. صاحب ماشین ادعا می کرد که لباس ها را برای فروش در صندوق عقب ماشین گذاشته، اما هیچ نظری درباره وجود طناب سفید در ماشینش نداشت. او در بازجویی ها به قتل ۳۰ زن در سال های ۵۹ تا ۶۲ اعتراف کرد. مجید در زندان توانسته بود در مدتی که برای خوردن شام دستبند نداشت، خودش را با طنابی که از حاشیه پتوهای سلول درست کرده بود، خفه کند. با خودکشی مجید پرونده قتل های او نیز برای همیشه بسته شد. یکی از نزدیکانش گفته است: وی به دلیل کشیدن چک بدون محل دو سال به زندان می افتد و بعد از آزادی از زندان، از ارتباط همسرش با پسرخاله خود آگاه می شود. اینکه چرا این دو نفر را نکشت، هیچ وقت مشخص نشد ولی او به همین دلیل تمام زنانی را که فکر می کرد و در عمل می دید به شوهران شان وفادار نیستند به قتل می رساند. احمد محققی نیز در کتاب خود با نام آخرین شکار قاتل (تهران: فراز، ۱۳۶۶، ص ۲۱۳) درباره مرگ مجید سالک محمودی که در اختیار دادستانی وقت تهران بود، می نویسد: ساعت ۲۱ و ۳۰ دقیقه هشتم خرداد ۶۵، درحالی که عازم ماموریتی بودم و از خیابان های نزدیک دادسرا می گذشتم، پیام رسید که به سرعت با دادسرا تماس بگیرم. وقتی به دادسرا آمدم، نگهبان گفت که گویا یک نفر زندانی در زندان قصر خودکشی کرده است. با زندان قصر تماس تلفنی گرفتم. جانشین رییس زندان سرگردی بود که با ناراحتی بسیار اعلام کرد مجید در بند مجرد خودش را کشته است. با مرگ وی پرونده اش برای همیشه بسته شد. زنانی که به دست مجید کشته شدند درسال ۵۹ اولین قتل که فجیع ترین قتل مجید هم به حساب می آمد، مربوط به یک زن ۳۶ساله به نام اختر و دو فرزند ۱۱ و ۹ساله اش به نام های محمد و فرحناز بود. تیر ۱۳۶۴، پاسگاه ژاندارمری آزادی تهران، از کشف جسد زنی که خفه شده بود و حدود ۲۵ تا ۳۰ سال داشت، خبر داد.یکم تیر ۱۳۶۴، پاسگاه ژاندارمری شریف آباد ورامین، در ابتدای جاده خاوران کشف جسد زنی ۲۸ ساله را خبر داد.۱۵ تیر ۱۳۶۴، جسد انیس، کارگر کارخانه، در جاده آستانه-رشت کشف شد. انیس ۳۵ سال داشت.۲۹ تیر ۱۳۶۴، ماموران کلانتری جوادیه تهران پارس، جسد زنی ۳۰ ساله را در کیلومتر ۲۵ جاده آمل کشف کردند.۵مرداد ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری کن تهران، به جسد زنی به نام عشرت برخوردند.۲ مهر ۱۳۶۴، ماموران پاسگاه ژاندارمری کرج، جسد زنی ۵۵ ساله به نام فاطمه را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی اعلام شد.۲۸ مهر ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری قریه ایلانجیق اردبیل، جسد دختر ۱۷-۱۶ ساله ای را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی بوده است.۱۴ آذر ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری بستان آباد، جنازه یخ زده پسر بچه ای را در کنار جاده و جسد زنی ۲۵ ساله به نام خدیجه را نیز در همان نزدیکی کشف کردند.۲۸ آذر ۱۳۶۴، با کشف جسد کودک حدود ۹ ماهه ای در ساعت ۸ صبح در نزدیکی امامزاده طاهر (کرج)، ماجرا به پلیس گزارش داده شد.اندکی بعد جسد منصوره مادر بچه نیز کشف شد. خفگی ناشی از فشردن گلو با طناب علت مرگ او تعیین شد.۵ دی ۱۳۶۴، پلیس کلانتری ۱۳ خیابان امیرکبیر تهران، تحقیقات خود را برای یافتن سرنخ هایی از قتل زنی به نام خیرمقدم آغاز کرد. این زن، با طنابی سفید رنگ و نخی خفه شده بود. خیرمقدم ۳۵ ساله بود.۱۷ دی ۱۳۶۴، جسد زنی ۲۵ ساله در تاکستان کشف شد. نام او راضیه بود.۱۸ دی ۱۳۶۴، پلیس کلانتری ۸ تهران، رسیدگی به قتل زن ۴۰ ساله ای به نام پروین را آغاز کرد. وی نیز خفه شده بود.۲۵ دی ۱۳۶۴، ژاندارمری شریف آباد قزوین، جسد زنی را در حوالی کوندج یافت که به دلیل خفگی جان سپرده بود. تحقیقات بعدی بازپرس قتل حاکی از آن بود که این زن فاطمه نام داشته و در فروشگاه قدس تهران به کار مشغول بوده است. فاطمه ساکن سعادت آباد تهران بود.۲۸ دی ۱۳۶۴، ژاندارمری تاکستان، جسد زنی ۳۲ ساله را کشف کرد. محبوبه معلم بود و خفه شده بود.۳۰ دی ۱۳۶۴، در قریه نرجه تاکستان، جسد زنی ۲۵ ساله که به گزارش پزشک قانونی به علت خفگی جان سپرده بود، کشف شد.۸ بهمن ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری شهرک قدس تهران، در چهارراه میخ سازی خیابان پاک نژاد، جسد زن ۲۹ ساله ای را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی اعلام شد. نام او ناهید و کارمند بیمارستان بود.۱۱ بهمن ۱۳۶۴، جسد زنی ۴۵ ساله که با طناب سفید رنگ یک متری خفه شده بود در بستان آباد کشف شد.۱۲ بهمن ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری کن تهران، جسد زنی را کشف کردند که بر اثر خفگی جان سپرده بود. نام او قدوس بود.۱۷بهمن ۱۳۶۴، ماموران ژاندارمری اوین تهران، جسد زنی حدود ۴۰ ساله را که با طناب سفید رنگی خفه شده بود، یافتند. معصومه ۴۱ سال داشت. خواهر معصومه، به ماموران گفته بود که وقتی خواهرش سوار یک وانت بار بوده متوجه شده بود شورلت ایران سبز رنگی مجهز به بی سیم با راننده لاغر اندامی در تعقیب اوست. راننده که حدود ۳۲ ساله به نظر می آمد به معصومه گفته بود که از طریق بی سیم ماشینش حرف های او و راننده وانت را شنیده است. وی حتی کارتی هم به معصومه نشان داده بود. عامل قتل های عنکبوتی اسمم سعید حنایی، شغلم بنایی و متاهلم. از هفتم مرداد سال گذشته (۱۳۷۹) تاکنون ۱۶ زن را کشته ام، از عمل خود به هیچ وجه پشیمان نیستم و اگر دستگیر نمی شدم قصد داشتم تعداد قتل ها را به عدد ۱۵۰ برسانم . این ها جملات آغازین دفاعیه قاتل زنجیره ای دهه ۸۰ ایران است. سعید حنایی یکی از قاتلان زنجیره ای ایران بود که در شهر مشهد به انجام قتل زنان خیابانی می پرداخت. جلسات دادگاه او در تالار اجتماعات دادگستری خراسان به ریاست حجت الاسلام والمسلمین غلامرضا منصوری برگزار شد. وی در اولین جلسه دادگاه در توضیح نحوه ارتکاب جرم وتکذیب اتهام سوء استفاده از کارت امر به معروف و نهی از منکر توسط خود، گفت : تمامی افرادی که من با موتور یا ماشین به منزل آوردم ، با خواست خود و بدون ارائه کارت می آمدند. حنایی افزود :من با این افراد که دارای چهره هایی مشخص و متمایز از دیگران بودند ، صحبت کرده و با آن ها مبلغی را طی می کردیم و پس از آوردن آن ها به منزل در یک حرکت غافلگیرانه از پشت سر به آن ها حمله کرده و گلوی آن ها را می فشردم و پس از یک تا دو دقیقه با روسری به طور کامل آن ها را خفه کرده ، در چادرشان می پیچیدم. وی با بیان اینکه به غیر از مقتول اول که دارای یک حلقه، یک گردنبند و ۱۰ هزار تومان پول بود ، کل مبالغ ۱۵ مقتول دیگر را ۳۹۰۰ تومان به همراه پنج بلیت اتوبوس اعلام و اظهار داشت : من مبلغ ۳۹۰۰ تومان را نیز صرف خرید لاستیک برای موتورم کردم که بتوانم برای حمل و نقل این زنان مشکلی نداشته باشم . حنایی در مورد زنان معروف به زنان خیابانی نیز در دادگاه گفته بود : زنانی که توسط من به قتل رسیدند ، اکثرا با دو هزار تومان راضی می شدند، آن ها کسانی بودند که رنگ حمام را ندیده و بدن های شان بوی مواد مخدر می داد. وی در بخشی از اعترافات خود گفته است: من با این اقدامات قصد آزار و اذیت کسی را نداشتم فقط درصدد به هم زدن فضایی بودم که وجود آن را باعث جری تر شدن زنان خیابانی برای فساد بیشتر می دانستم. من گمان می کردم عامل اصلی علنی شدن فساد در جامعه آزادی بی قید و شرط زنان خیابانی بود. اگر این آزادی نباشد آن ها نمی توانند جوانان را به گناه بیشتر و آلودگی تشویق کنند . در بخشی از گزارش شعبه ویژه قتل اداره آگاهی مشهد آمده است: تعداد ۱۱ فقره جسد زنان در مشهد از مردادسال ۷۹ در داخل و حاشیه شهر مشهد کشف شده که با بررسی های صحنه های کشف جسد، نظریات پزشکی قانونی، معاینات اجساد و بررسی پرونده ها، با توجه به وجوه اشتراک این جنایات، تصور می شود که از سوی یک مرد یا افرادی واحد، به قتل رسیده اند، ازنکات مشابه باید به موارد زیر اشاره کرد: تمامی قربانیان در امر اعتیاد، توزیع مواد مخدر، ولگردی و منکراتی دارای یک تا ۶ فقره سابقه هستند.تمامی قربانیان در ساعات اولیه شب گرفتار شخص جانی شده اند. در اجساد به جز دو فقره اول، آثار مقاومت و دفاع مشاهده نشده است. اعمال مجرمانه جانی در سروگردن مقتولان مشاهده می شود در دو فقره قتل نخست آثار دستان و انگشتان جانی برناحیه گردن با آثار دررفتگی مهره گردن مشاهده می شود و در بقیه جنایت ها، قربانیان به وسیله روسری خود آن ها، خفه شده اند . بعد از رسیدگی های قضایی حکم اعدام به جرم قتل ۱۶ زن در شهر مشهد سحرگاه ۲۸ فروردین ۱۳۸۱ با حضور مقامات قضایی، اولیای دم و ماموران نیروی انتظامی در محوطه زندان مرکزی مشهد اجرا شد. وی از مرداد ۷۹ تا مرداد ۸۰ به ۱۶ فقره قتل دست زد که به قرار زیر است: ۷ مرداد ۱۳۷۹، افسانه کریمپور زنی ۳۰ ساله که دختری ۹ ساله نیز داشت، ناپدید شد.۱۰ مرداد، زنی به نام لیلا آشفته در حالی که خفه شده بود، در زیر بوته زارهای گوجه فرنگی در حوالی جاده خین عرب مشهد پیدا شد. ۱۱ مرداد ۷۹، در محله سجادشهر مشهد، جسد زنی به نام فریبا رحیم پور در یک گونی زرد رنگ کشف شد. او هم خفه شده بود. ۳ دی ۷۹، کمی بالاتر از شرکت ایران خودرو مشهد، چادری مشکی که جسد زنی در آن پیچیده شده بود، کشف شد. این زن معصومه نام داشت. ۱۶ بهمن ۷۹، باز هم در روبه روی ایران خودرو، جسد زنی پیچیده در چادر کشف شد. نام این زن، سارا رحمانی ۲۷ ساله بود. ۲۹ بهمن ۷۹، جسد زنی ۴۵ ساله به نام اعظم عبدی، در حالی که خفه شده بود در حوالی جاده خین عرب کشف شد. ۱۹ اسفند ۷۹، جسد زن ۵۰ ساله ای به نام سکینه کیهان زاده در شمال شرقی مشهد کشف شد. جسد این زن نیز در چادری سیاه پیچیده شده بود. ۲۳ اسفند ۷۹، جسد زن دیگری به نام خدیجه کامل قصری که با روسری خفه شده بود، در روستای دوست آباد حوالی مشهد کشف شد. ۱۲ فروردین ۱۳۸۰، در حاشیه جاده قوچان_مشهد، در جوار میدان شهید فهمیده و جاده خین عرب، جنازه زنی پیچیده در چادر مشکی کشف شد. این زن مرضیه سعادتیان ۳۵ ساله و مجرد بود. ۱۴ فروردین ۸۰، جسد مریم، ۳۵ ساله در حالی که خفه شده و در چادری پیچیده شده بود، کشف شد. ۱۵ فروردین ۸۰، جسد طوبی جشن آبادی، ۳۵ ساله و مجرد که در چادری پیچیده شده بود، کشف شد. ۲۴ فروردین ۸۰، جسد عذرا حاجی زاده ۳۱ ساله در حالی که خفه شده بود در خیابان خیام شمالی مشهد کشف شد. ۳ تیر ۸۰، جسد مریم بیگی ۲۸ ساله در بلوار شهید موسوی مشهد و اجساد شیوا و زهرا نیز در نقاطی در همان نزدیکی کشف شد. هر سه آن ها خفه شده بودند. ۱۱ تیر ۸۰، جسد لیلا، ۲۰ ساله که خفه شده بود در مشهد پیدا شد. ۲۴ تیر ۸۰، جسد محبوبه الهی ۱۸ ساله در جاده قدیم قوچان کشف شد. مرداد۸۰، زهرا صدخسروی ۳۳ ساله آخرین قربانی بود که رسانه ها قاتل این زنان را قاتل عنکبوتی نامیدند. اولین قاتل زنجیره ای ایران علی اصغر بروجردی معروف به اصغر قاتل (زاده ۱۲۷۲ خورشیدی – درگذشته ۱۳۱۳ خورشیدی) اولین قاتل زنجیره ای ایران با ۳۳قتل به حساب می آید. اولین قربانی او در تهران، نوجوان ۱۳ ساله ای بود که روزنامه اطلاعات در گزارش از اعترافات اصغر قاتل از قتل این نوجوان ولگرد در سال ۱۳۱۲ منتشر کرده است: این نوجوان در چند نوبت تقریبا هشت ریال از من گرفته بود و وعده کارهای خلاف اخلاق می داد تا اینکه چند روز قبل از ماه رمضان او را در مسجدشاه دیدم و به او گفتم تاکنون مبلغی پول گرفته ای اما من چیزی نفهمیده ام بیا با هم برویم و من چهار ریال دیگر به تو خواهم داد. آن پسر راضی شد و همراه من آمد تا از دروازه ماشین بیرون رفتیم او را به خرابه شترخان بردم و ناگهان با مشت به پهلوی او زدم به وی تعرض کردم و چون خیال می کردم اگر به هوش بیاید شاید از دست من شکایت کند دو مشت دیگر به شکمش زدم و او بیهوش شد سپس با چاقو سرش را بریدم . در آن لحظه که مشغول بریدن سر بودم به هوش آمد و گریه و التماس کرد اما من توجهی نکردم و پس از قتل جنازه را در همان محل با پیراهن سفید و شلوار پاره دفن کردم و از طریق دروازه حضرت عبدالعظیم به شهر بازگشتم . قربانیان وی را اکثراکودکان تشکیل می دادند که او در اغلب موارد به آن ها تجاوز می کرده است. اصغر با فروش تنقلات به کودکان و نوجوانان با آنان طرح دوستی می ریخت و کم کم با وعده هایی آن ها را به خلوتی می کشید و به آنان تجاوز می کرد یا آن ها را مورد اذیت و آزار قرار می داد. نخستین بار در سن ۱۴ سالگی به علت اذیت و آزار کودکان در بغداد دستگیر شد و به زندان افتاد. اما کمی سن وی باعث شد تا خطر وی جدی گرفته نشود و با رضایت والدین کودکان آزاد شود. وی مجددا به فروش آجیل و تنقلات به کودکان مدرسه ای روی آورد. با مشخص شدن آزار رسانی وی به پنج کودک در بغداد، علی اصغر محکوم به ۹سال حبس شد. وی از سن ۲۷ سالگی برای در امان ماندن از دست پلیس و دادگاه، تصمیم گرفت بعد از تجاوز به طعمه های خود آنان را سر به نیست کند. به این ترتیب وی تا پایان اقامت خود در عراق ۲۵ کودک و نوجوان را به قتل رساند. به اعتراف خودش هنگامی که آخرین کودک را در بغداد می کشت توسط کودک دیگری دیده شد به همین علت به سرعت و برای همیشه از عراق فرار کرد و روانه ایران شد. وی در مورد جنایاتش در عراق می گوید:درعراق در قهوه خانه برادرم هر چه پول می گرفتم خرج اطفال می کردم. مدتی هم در مساجد، آجیل می فروختم و با اطفال رابطه برقرار می کردم تا اینکه به علت فریب دادن پنج بچه از فرزندان متمولین آنجا و فریب دادن آن ها، ۹ سال حبس کشیدم. پس از آزادی، از برادرم خواستم که برایم زن بگیرد ولی قبول نکرد. دیگرهمیشه با اطفال بودم تا اینکه یک شب یک شاگرد نجار به نام حسن را فریب دادم با پنج نفر دیگر به او تجاوز کردیم؛ به خاطر همین دو سال حبس کشیدم و از طرف محکمه تحت نظر پلیس بودم. هر شب پلیس در خانه می آمد و بودن مرا در خانه کنترل می کرد، تصمیم گرفتم به هر پسری که تجاوز می کنم، او را به قتل برسانم. در بغداد ۲۵ پسر را سر بریدم اغلب جنازه را در شط غرق می کردم، برخی را هم به قدری ماهر شده بودم که از سر بریدن هیچ آثاری نمی گذاشتم. آخرین بچه را که می کشتم کودک دیگری مرا دید که من از همان جا به ایران فرار کردم. او در مورد یکی دیگر از قربانیانش در ایران چنین اعتراف کرد: پس از فریب طفل ۱۴ ساله او را به طرف دروازه حضرت عبدالعظیم(ع) بردم و در میان راه چون خسته شده بود با اتومبیل تا کار ماشین رفتیم و من در آنجا برایش نان و حلوا خریدم ، خورد و سپس به طرف سید ملک خاتون رفتیم و در یک گودال به وی تجاوز کردم و در یک لحظه با مشت به شکمش زدم و پسربچه روی زمین افتاد در همین هنگام چاقو را کشیدم ، سرش را بریدم و بدنش را در همان گودال و سر را در گودالی دیگر دفن کردم . دهم دی ۱۳۱۲ در یک قلعه خرابه در بیابان شترخان در جنوب تهران، چوپان نوجوانی سر بریده شده کودکی را می یابد و سراسیمه این خبر را به اهالی روستای نجف آباد در همان نزدیکی می رساند. ماموران اداره تامینات (آگاهی) تهران با حضور در محل جسد کودک و نیز دو جسد دیگر را می یابند که همگی کمتر ۲۰ سال سن داشته و در دو هفته گذشته کشته شده بودند.در بیست و سوم بهمن همان سال در فاصله کمتر از دوماه، جمجمه جوان دیگری در میدان جلالیه (پارک لاله) پیدا می شود اما تلاش برای یافتن جسد وی بی نتیجه می ماند. پنج روز بعد جنازه فردی ۳۰ ساله در قنات امین آباد منطقه دولت آباد کشف می شود که بدون سر است.با ایجاد جو رعب و وحشت در تهران، پلیس (نظمیه) و دادگستری (عدلیه) به تلاش جدی برای یافتن سرنخی از قتل ها مشغول می شوند. سردار تیمورخان مفتش باتجربه تامینات تهران مامور پیگیری قتل های زنجیره ای در جنوب تهران شد. ماموران با اجیر کردن چند چاه کن، به تلاش خود برای یافتن جسد یافت شده در قنات ادامه دادند.آن ها در روز پنج شنبه ۱۰ اسفند ۱۳۱۲ در حوالی چاه های قنات امین آباد، به مردی میانسال در بیابان برخوردند که یک پیت حلبی و یک پشته حمالی همراهش داشت. ماموران از وی و شغلش می پرسند. وی ادعا کرد که بامیه فروش است و پیت هم ابزار کار اوست. ماموران در ابتدا به وی شک نکردند اما با تفتیش پیت متوجه لباس های خونین و یک کارد خونین می شوند. وی ادعا می کند که پیراهن و شلوار را از بازار حرم عبدالعظیم(ع) خریده و کفش و کلاه را یافته است. پیت و سینی و بقیه چیزها هم وسایل کار اوست. اما ماموران از پاسخ وی قانع نشده و به این ترتیب مرد بامیه فروش دستگیر و برای استنطاق به کمیسری و سپس به تامینات تهران برده می شود؛ به این ترتیب اصغر قاتل دستگیر می شود. ماموران به محل زندگی علی اصغر در کاروانسرای رضاخان می روند و با پرس وجو از همسایه ها متوجه می شوند شب پیش از آن پسر بچه ای که علی اصغر وی را برادر خود معرفی می کرده، شب را در اتاق او خوابیده است. آن ها لباس های به دست آمده را شناسایی و متعلق به همان نوجوان معرفی می کنند. سرانجام در سحرگاه روز چهارشنبه ششم تیر ۱۳۱۳ حکم اعدام وی در میدان توپخانه در جلوی تشکیلات نظمیه مملکتی اجرا شد. وی ابتدا شوخ و سر حال بود اما با مشاهده طناب دار در هم شکست و بنابر اظهارات حاضران گفت در صورت آزادی دو گوسفند برای قربانی نذر خواهد کرد. خفاش شب غلامرضا خوش رو معروف به خفاش شب از معروف ترین قاتلان زنجیره ای ایران بود. وی قتل های زنجیره ای خود را که همراه با سرقت و تجاوز جنسی بود از سال ۷۱ در تهران آغاز کرد. یک بار در سال ۷۱ دستگیر شد ولی از چنگ ماموران گریخت و در بار دوم در سال ۷۶ دستگیر و به اتهام ۹ فقره قتل اعدام شد. البته وی در دادگاه تنها به یک مورد سرقت ماشین و تقسیم اموال مسروقه اقرار کرده و قتل ها را کار شخصی به نام حمید رسولی می دانست. در نخستین روز از آذر سال ۱۳۴۳ در یکی از روستاهای فاروج به دنیا آمد. او در تهران ازدواج کرد اما در پی بداخلاقی ها از همسرش جدا شد و به خراسان بازگشت. در سال ۶۱ به اتهام سرقت در نیشابور دستگیر شد و بعدها نیز به اتهام جاسوسی برای روسیه که خود آن را عنوان کرده بود، زندانی شد. در سال ۷۱ بار دیگر غلامرضا خوشرو به تهران آمد و این بار بود که تا هنگام دستگیری قتل های زنجیره ای خود را آغاز کرد. او با پوشیدن لباس سیاه و سرقت یک خودرو مسافرکشی می کرد. او پس از سوارکردن دختران جوان و زنان آنان را به محل خلوتی می کشاند و پس از سرقت وسایل شان و آزار آنان طعمه های خود را به قتل می رساند، سپس اجساد آنان را در محل خلوتی می سوزاند.او بارها دستگیرشده بود اما با دادن نام های مختلف بارها ماموران را فریب داده بود. در سال ۷۱ به دنبال شکایت چند دختر جوان مبنی بر اینکه دو مرد پس از سوارکردن آن ها به عنوان مسافر طلاها و پول های شان را سرقت کرده و برخی را نیز مورد تجاوز قرار داده اند، ماموران تحقیقات گسترده ای را آغاز کردند و پس از چند روز تعقیب و مراقبت و در یک درگیری مسلحانه دو تن را که اقدام به این اعمال جنایتکارانه کرده بودند، دستگیر کردند. این دو نفر به نام های علی کریمی و غلامرضا خوشرو که آن زمان خودش را مراد نادری معرفی کرده بود، در بازجویی به چندین فقره تجاوز و سرقت مسلحانه اعتراف کردند.در جزییات نحوه کشف اجساد آمده است:روز ۱۳ فروردین ۱۳۷۶، با کشف جسد زنی ۵۴ ساله در مقابل پارک چیتگر تهران، پلیس تحقیقات جنایی خود را برای کشف ماجرای این جنایت آغاز کرد. نام این زن توان نظری بود.۱۶ فروردین ۷۶، جسد سوخته زنی در باغی در کرج کشف شد. پزشک قانونی علت مرگ را اصابت ضربات چاقو به ناحیه گردن و سینه تشخیص داد و وقوع سوختگی را پس از قتل دانست. جسد متعلق به زنی به نام عهدیه بود.۳۱ فروردین ۷۶، جسد سوخته زنی ۴۳ ساله در جاده در دست احداث فرحزاد تهران، کشف شد. پزشکی قانونی علت مرگ را پارگی قلب و گردن به وسیله کارد مطرح کرد. ۲ خرداد ۷۶، جسد سوخته زنی در منطقه اوین تهران کشف شد. علت مرگ به تشخیص پزشکان اصابت ضربات چاقو به گردن و سینه بود. الهه همتی نژاد، ۲۴ ساله، برای عیادت خواهرش به بیمارستانی در چمران رفته بود و شب، هنگام بازگشت جان سپرده بود. ۸ خرداد ۷۶، ماموران پلیس تهران، جسد سوخته دو زن را در بلوار آسیا کشف کردند. بنا به گزارش پزشک قانونی قربانیان قبل از سوزانده شدن به قتل رسیده بودند. یکی از دو جسد سن بیشتری داشت و با ۲۷ ضربه چاقو به قتل رسیده بود و جسد کم سن تر خفه شده بود. اعظم ثابت نژاد به همراه دخترش منیره قهوه چی قربانی این جنایت شده بودند. ۱۴ خرداد ۷۶، جسد سوخته دختر دانشجویی در بلوار اندیشه شهر زیبا در غرب تهران کشف شد. دست ها و پاهای قربانی بسته شده بود و علت مرگ سوختگی بود. مقتول پرند پرچمی، دانشجوی سال پنجم دندان پزشکی همدان بود. ۳۰ خرداد ۷۶، جسد سوزانده شده زنی ۵۵ ساله در بزرگراهی در دست احداث واقع در غرب تهران کشف شد. این قربانی قدم خیر جهان فر نام داشت. وی طی دو جلسه دادگاه در مجتمع قضایی امام خمینی(س) توسط شعبه ۳۵ دادگاه عمومی تهران محاکمه شد. دادگاه وی یکی از جنجالی ترین دادگاه های تاریخ ایران بود که به شدت مردم را متاثر کرد. اتهامات وی ۹ فقره قتل، تلاش برای قتل خواهر زاده خردسال خود با قرار دادن وی در کشو، فرار از دست ماموران (در سال ۷۲) سرقت و تجاوز اعلام شد. تمام مراحل دادگاه جز رسیدگی به اقدامات منافی عفت وی به طور علنی برگزار شد.خوشرو روز۲۲ مرداد ۱۳۷۶ پای چوبه دار رفت؛ درحالی که روی کاغذ نوشته بود: به هیچ کس بدهکار نیستم و از کسی طلبکار نیستم و از همه طلب بخشش دارم . وی در ساعت ۴۵: ۷ در چهار دیوار انبار روباز ورزشگاه آزادی واقع در سه راه دهکده المپیک به دار مجازات آویخته شد. نخستین قاتل سریالی زن در ایران مهین قدیری در خانواده ای متوسط متولد شد. او فرزند سوم خانواده بود و چهار خواهر و یک برادر داشت. او وقتی ۱۴ سال بیشتر نداشت به مردی که ۱۲ سال از خودش بزرگ تر بود علاقه مند شد و تصمیم گرفت با وی ازدواج کند. هر چند خانواده مهین با این وصلت به شدت مخالف بودند، مراسم عروسی بالاخره برگزار شد و مهین پس از آن با مدرک سیکل ترک تحصیل کرد. علاقه او به ورزش باعث شد مدتی در رشته دوومیدانی کار کند. مهین بعد از ازدواج ارتباط با خانواده اش را کمتر کرد و یک سال بعد اولین دختر او متولد شد. او از مشکلات شدید مالی رنج می برد و بدهی ۲۵ میلیون تومانی، وی را در مخمصه گرفتار کرده بود. خودش می گوید: طلبکارم تهدید کرده بود من را به زندان می اندازد. مشکل مالی شدیدی داشتم. شوهرم راننده کامیون بود اما به دلیل اعتیاد اخراجش کرده بودند. راه چاره ای نداشتم. فساد اخلاقی کار بسیار زشت و ناپسندی است برای همین به فکر سرقت افتادم و برای این که طعمه هایم بعدها مرا شناسایی نکنند، تصمیم گرفتم آن ها را بکشم.من قبل از هر قتل از خدا می خواستم مرا نجات دهد. از کشتن زنان خیلی ناراحت می شدم اما می خواستم تا زمانی که بدهی ام را تسویه کنم به قتل ها ادامه بدهم. در این مدت حدود چهار میلیون تومان به دست آوردم و بعد از هر قتل پول مسروقه را به طلبکارم می دادم و به او می گفتم اگر بداند این مبالغ چطور تهیه می شود هرگز آن را قبول نمی کند، اما طلبکارم می گفت این حرف ها برایش مهم نیست و او فقط طلبش را می خواهد .مهین جنایت های سریالی خود را از چهاردهم بهمن ۸۷ کلید زد و نخستین قربانی او، زنی ۶۴ساله به نام کبری بود. این زن صبح زود خانه اش را به مقصد آزمایشگاه ترک کرد و روز بعد جسدش در مسیر خاکی در حوالی الموت کشف شد. ۲۴ روز بعد ماموران در جریان کشف دومین جسد قرار گرفتند. این زن هم خفه شده و طلاهایش مانند کبری از سوی قاتل به سرقت رفته بود. در هشتمین روز سال ۸۸ جسد عاطفه ۶۷ ساله در منطقه مینودر کشف شد. با کشف سومین جسد زمزمه وقوع قتل های سریالی مطرح شد، اما فرمانده انتظامی استان در آن زمان این فرضیه را رد کرد.پس از عاطفه جنایت های مشابه همچنان ادامه داشت، معلم ۵۱ ساله به نام صغری و زن ۵۰ ساله دیگری هم کشته شدند. با توجه به عمق حساسیت موضوع، تیمی از کارآگاهان پلیس آگاهی خود را به قزوین رسانده و تحقیقات در این زمینه را آغاز کردند.پلیس در جریان تحقیقات خود، ردپای یک زن را در این جنایت ها کشف کرد. ساعت ۱۵ پنج شنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۸۸ خانه مهین شناسایی و زیر نظر گرفته شد و ماموران ساعت ۳۰ دقیقه بامداد روز بعد با حکم قضایی وارد منزل این زن شدند و او و شوهرش را بازداشت کردند. مهین حاضر نمی شد مسئولیت قتل های سریالی را برعهده بگیرد، اما سرانجام بعد از دو روز بازجویی زن ۳۲ ساله اتهام خود را پذیرفت؛ البته از بین پنج مقتول زن، کشتن چهار نفر از آن ها را گردن گرفت. مهین اقرار کرد به اماکن شلوغ مثل آزمایشگاه و مقبره چهارانبیا می رفت و پس از شناسایی زنان مسن با این ادعا که آن ها شبیه مادرش هستند، اغفال شان می کرد. مهین جز مقتول اول، دیگر قربانیان را در صندلی عقب می نشاند تا بعد از قتل هنگام رانندگی جنازه رویش نیفتد و برایش مزاحمت ایجاد نکند.او در بین راه با آبمیوه مسموم طعمه هایش را بیهوش سپس با کشاندن کیسه نایلون روی سرشان آن ها را خفه و در منطقه ای خلوت رها می کرد؛ البته هنگام کشتن صغری ، معلم ۵۱ ساله ،داروی بیهوشی در این زن اثر نکرد و قاتل مجبور شد با استفاده از میله آهنی نقشه اش را اجرا کند. مهین همچنین اعتراف کرد داروی بیهوشی را از دو قاچاقچی دارو در ناصرخسرو تهران خریده و پیش از آن که جنایت هایش را آغاز کند، کتاب های آگاتا کریستی و ماجرای قتل های سریالی پاریس را به دقت مطالعه و علاوه بر این از فیلم های پلیسی نیز نکاتی را اقتباس کرده تا ردپایی از خود به جا نگذارد. پوشیدن دستکش سفیدرنگ یکی از تمهیدات مهین برای پنهان کردن راز بزرگش بود که آن را از فیلم های پلیسی یاد گرفته بود.بعد از اعتراف مهین به انجام پنج قتل، تحقیقات از او ادامه پیدا کرد و وی جنایتی دیگر را نیز گردن گرفت. این مقتول خاله شوهرش بود و مهین وقتی به عنوان مهمان به خانه او رفت قتل را با شگردی مشابه دیگر قتل ها انجام داد.مهین سرانجام در دادگاه کیفری قزوین محاکمه و به قصاص محکوم شد که بر خلاف درخواست اولیای دم برای قصاص در ملأعام، حکم قصاص او در زندان اجرا شد.

Rate this post

درباره ی elmsara

همچنین ببینید

خواص و مضرات و طبع گوشت گوساله در بارداری و برای نوزاد و در طب سنتی چیست

گوشت گوساله خواص و مضرات و طبع گوشت گوساله در بارداری و برای نوزاد و …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *